بی
قراری
جهان برای زیستن چه
زیباست
وقتی که مهر زمین در
دلت
و پرواز به آسمان
آرزویت باشد
ابر برای تماشا چه
زیباست
وقتی چون خورشید بر آن
بنگری
افق چه زیباست
وقتی از دریچهی کوچک
هواپیما
وسعتاش را نظاره کنی
رودخانه چه آرام جاری
است
در دل دشت
تا تن خود تازه کند
در دل دریا
دریا
دریا
دریا
در خیال، دیدن تو
چو دریا دیدنی است
وقتی که آرام
با امواج ریز
نیلگون
لبالب نور
آبی
آبی
آبی
چون نقشی واژگونه از
آسمان
پاکیزه، مهربان
عالی
جهان برای زیستن چه
زیباست
وقتی که رویای
پرواز
میکشدت
تا سر حد جنون
دلام زمین را بی قرار
میخواهد
در رقصی سماع گون
تا جمله به رقص آورد
زهره
و
مینا
و
مشتری
به گرد
خویش
جعفر امیری
۱۲/ ۶/ ۹۶ لندن
